گل بارون زده ي من
گل ياس نازنينم
مي شكنم ، پژمرده مي شم
نذار اشكاتو ببينم
تا هميشه تو رو داشتن
داشتن تمام دنياست
از تو و اسم تو گفتن
بهترين همه حرفاست
با تو ، با تو اگه باشم
وحشت از مردن ندارم
لحظه هام پر مي شن از تو
وقت غم خوردن ندارم
س اي غزلواره ي دلتنگ
كه همه تنت كلامه
هنوزم با گل گونه ت
شرم اولين سلامه
اي تو جاري توي شعرم
مثل عشق و خون و حسرت
دفتر شعر من از تو
سبد خاطره هامه
اي گل شكسته ساقه ، گل پرپر
كه به ياد هجرت پرنده هايي
توي يأس مبهم چشمات مي بينم
كه به فكر يه سفر به انتهايي
سر به زير دل شكسته ، نازنينم
اگه ساده
ست واسه تو گذشتن از من
مرثيه سر كن براي رفتن من
آخه مرگ واسه من از تو گذشتن
گل بارون زده ي من
اگه دلتنگم و خسته
اگه كوچيدن توفان
ساقه ي منم شكسته
مي تونم خستگياتو
از تن پاكت بگيرم
مي تونم براي خوبيت
واسه
سادگيت بميرم
با تو ، با تو اگه باشم
وحشت از مردن ندارم
لحظه هام پر مي شن از تو
وقت غم خوردن ندام
ايرج جنتي عطايي
آخر خطی ها بیان تو
روزبه بمانی متولد ۷ آذر ۱۳۵۷ در تهران..... ترانه سرایی که بسیاری از اساتید شعر و ادب او را از اجایب ترنه سرایی نوین می دانند.. از خصوصیات شعر او زیبایی ظاهری کلام و درون مایه ی بسیار عمیق آن است.... فعالیت این هنرمند جوان باعث بوجود آمدن آثار فاخری چون : ماه عسل(محسن یگانه)-آلبوم بی خوابی (سعید شهروز)-تمامی تیراژ های تلویزیونی علی لهراسبی-آلبوم شبح(بهنام صفاریان)-آلبوم نسل سوخته(کاوه یغمایی)آلبوم فصل تازه (هـلن) و ...... که یکی از زیباترینه این کارها اثری است که او برای آلبوم معجزه ی خاموش داریوش به نام تصویر رویا خلق کرد...... تصویر رویا شب از مهتاب سر میره تمام ماه تو آبه شبیه عکسه یک رویاست تو خوابیدی جهان خوابه زمین دور تو می گرده زمان دست تو افتاده تماشا کن سکوت تو عجب عمقی به شب داده تو خواب انگار طرحی از گل و مهتاب و لبخندی شب از جایی شروع می شه که تو چشماتو می بندی تو رو آغوش می گیرم تنم سر ریزه رویا شه جهان قد یه لالایی توی آغوش من جا شه تورو آغوش می گیرم هوا تاریک تر می شه خدا از دست های تو به من نزدیک تر می شه زمین دور تو می گرده زمان دست تو افتاده تماشا کن سکوت تو عجب عمقی به شب داده تمام خونه پر می شه از این تصویر رویایی تماشا کن ، تماشا کن چه بی رحمانه زیبایی از پشت اين ديوارها با تو هم آسمان شدم حتي در اين انكارها از تو شكست مي خورم خيره به چشمانم نمان پيش تو مات مي شوم بين زمين و آسمان سر در گم رويا شدم بسوي عشقت مي دوم تا لب چشمه مي رسم تشنه به خانه مي روم از تو ترانه مي شوم اي آخرين بهانه ام سكوت را مي شكنم در كنج آشيانه ام طلوع تو براي من غروب غصه ها شده كنار من بودن تو شبيه يك تولده رامين عبدالهي دارستاني
ره كجا ..؟ منزل كجا..؟ مقصود چيست؟
بوسه مي بخشم ولي خود غافلم
كاين دل ديوانه را معبود كيست؟
